Duikstokjes

Mijn dochter had voor haar zwemdiploma duikstokjes gekregen; plastic staafjes met gaatjes erin. Als je ze in het zwembad gooit, lopen ze vol en zinken, waarna je ze kan opduiken. Ze was er dolblij mee en heeft er deze zomer veel plezier van gehad.

Ook laatst gingen de duikstokjes mee naar het zwembad. Mijn dochter legde ze op de rand klaar. Maar terwijl zij in het water aan het spelen was, werden de stokjes gepakt door een vader en zoon. Eigenlijk vond ik dat vervelend. Want terugvragen vond ik niet aardig. Maar omdat het dingen zijn die makkelijk kwijtraken – en dat wilde ik voorkomen - moest ik het wel in de gaten houden.

De twee deden nogal ruw, vond ik. De vader keilde de stokjes met kracht in het water, de zoon boog ze dubbel en trok eraan. En toen zag ik dat de vader met een van de stokjes stond te prutsen, alsof hij het wilde repareren. Ik zwom erheen en zag dat het ding inderdaad kapot was. Aan een van de uiteinden was het dopje eraf, en het plastic dat daarin vast hoorde te zitten, wilde er niet meer in.

"Mag ik eens kijken?", vroeg ik en zei dat de stokjes van ons waren. De man schrok: "O sorry, ik dacht dat ze van hier waren." Ook mij lukte het niet om het te maken en ik zei: "Hè, dat vind ik nou jammer." De man zag dat ik ontstemd was en vroeg: "Wat kosten die dingen?" Maar ik zei: "Nee, daar gaat het me niet om."

Het voorval zit me nog steeds dwars. Omdat mijn dochter wekenlang zonder problemen met die stokjes had gespeeld, maar deze vader en zoon er binnen vijf minuten een hadden gemold. Omdat ze er bewust achteloos mee omgingen, omdat ze dachten dat die stokjes toch 'maar' bij het zwembad hoorden. En omdat de vader het probleem wilde oplossen door mij geld te bieden voor nieuwe stokjes.

Maar nieuwe duikstokjes lossen het probleem niet op. Het probleem is de eindeloze beschikbaarheid van steeds weer nieuwe, spotgoedkope dingen. Waardoor de 'oude' dingen voor velen nauwelijks waarde hebben.

Voor mijn dochter wel, trouwens. Gelukkig. Zij kreeg tranen in haar ogen toen ze het kapotte stokje zag en snikte: "Dat was mijn kadootje!" Ik zal nog één keer proberen het stokje te maken. Als dat niet lukt, zal mijn dochter het voortaan moeten doen met één duikstokje minder.

Naar een wereld zonder afval

Wiegtotwieg.nl is een website over duurzame producten. De titel is ontleend aan het boek Cradle to cradle. Daarin wordt een wereld zonder afval beschreven. Zo’n wereld is mogelijk als we maar slim ontwerpen! Meer lezen