Wieg tot wieg

Op mijn bureau ligt al een week de groenbijlage van de Volkskrant, van vorig weekend. Waarin, onder anderen, prominente Nederlanders die een rol spelen in het klimaatdebat werden gevraagd naar hun 'kleine klimaatzonde'. Altijd leuk, natuurlijk, om mensen die ons vertellen hoe het moet, zelf de maat te nemen. Want ook zij doen vanzelfsprekend wel eens iets wat eigenlijk niet goed is.

In Deventer waren ze de afgelopen jaren al goed bezig met het project Afval Apart. De campagne Afvalvrij doet er nog een schepje bovenop. Niet alleen in Deventer, ook in de gemeenten Apeldoorn, Bronckhorst, Brummen, Epe, Lochem en Zutphen moeten de inwoners over twintig jaar vrijwel geen afval meer produceren.

Natuurmonumenten stuurde mij kort geleden een brief. Of ik voor 5 euro een vierkante meter natuur wilde sponsoren. Een mooi aanbod. Maar ik aarzelde. Ik heb namelijk al een vierkante meter.

Het Repair Café, dat Wiegtotwieg zondag 18 oktober in Amsterdam-West organiseerde, is zeer succesvol verlopen. Vele tientallen buurtbewoners kwamen naar het Fijnhout Theater om kapotte spullen te repareren.

In de toekomst rijden we allemaal elektrisch. Of met een zonnepaneel op ons dak. Of op een andere manier heel schoon en heel zuinig. Dat beeld kwam afgelopen week naar voren op de vakbeurs Ecomobiel in Rotterdam. Mobiliteit zelf stond niet ter discussie. Rijden, rijden, rijden blijft het devies.

Deze zomer was ik met vakantie in Frankrijk. Kamperen, met een tent. Wat duurzaamheid betreft een compromis-vakantie. Want we gingen niet wandelen of fietsen in Nederland, wat natuurlijk het beste zou zijn geweest. Maar we namen ook niet het vliegtuig naar een ver oord waar we het alleen dankzij airconditioning hadden uitgehouden.

De vergroening van de Nederlandse energiemarkt wil maar geen vaart krijgen. Het aandeel van duurzame energie in de totale energievoorziening is ook vorig jaar weer nauwelijks gestegen. Ten opzichte van 2007 kwam er een half procentpunt bij: 3,4 procent van de Nederlandse energievoorziening kon in 2008 duurzaam worden genoemd.

Al een aantal jaren probeer ik mezelf een duurzamer levenswijze aan te wennen. Maar een onderwerp waar ik pas sinds kort een beetje grip op krijg, is vis.

Jarenlang stond afvalverbranding in een zeer positief daglicht. Maar het tij lijkt te keren. Politici in de Tweede Kamer zijn van mening dat verbranden 'uit' is. En ook afvalverwerkers zetten steeds meer in op recycling.

Deze winter heb ik me voor een artikel dat ik wilde schrijven, verdiept in het onderwerp verduurzaamd hout. Ik had daar tot dat moment altijd een neutrale tot positieve associatie bij. Verduurzamen, dat heeft met duurzaamheid te maken, dacht ik. Dat zal dus wel goed zijn. Dat bleek een hele domme gedachte.